Ik ben een aankomend journaliste. In een paar woorden durf ik mezelf lief, chaotisch en gemotiveerd te noemen
Monday, December 15, 2003
Ik werk nu voor de derde dag bij de krant en ik word als vanouds geconfronteerd met de meest vreselijke muziekjes. Je belt naar een bedrijf of instantie en je wordt in de wacht gezet. Niet eventjes, nee, minimaal vijf minuten. En geloof me als ik zeg dat vijf minuten lang kattengejank aanhoren niet bepaald bijdraagt aan een goed humeur op de maandagochtend. Of welke ochtend ook... Maar nu komt de kerst eraan en hoop ik maar dat ik snel de mooie meezingers als 'Last Christmas' tien keer per dag te horen krijg. Blegh, wordt iemand ooit origineel?
Ik wilde ook nog even zeggen dat jullie reacties mij nog meer vreugde hebben bezorgd! Ik ken geen van jullie - op een na - persoonlijk, maar velen lijken mij te begrijpen en herkennen soms ook dingen die ze zelf hebben meegemaakt. Dat vind ik bijzonder. Zeker ook omdat zij dat met mij, eigenlijk toch een onbekende, durven delen. Liefs, Marianne
Op kamers. Langzaam aan wordt het daar steeds meer mijn plekje. De muren zijn helaas nog erg leeg, maar ik heb er alle vertrouwen in dat die snel mooi opgefleurd worden met mooie, grote foto's.
Maar om even de vorige situatie toe te lichten: Ik en mijn ouders lagen elkaar niet zo lekker meer. Er was erg veel gebeurd dat maakte dat ik er emotioneel aan onderdoor ging. Ik moest weg omdat het anders niet beter kon worden.
Ik hoop trouwens dat iedereen zijn ping nog heeft als het om mijn log gaat. want ik kan niet vaak loggen. Nu heb ik thuis wel internet, maar dat gaat via de telefoonrekening en ik zwem niet bepaald in het geld. Sterker nog: af en toe moet ik aan het eind van de maand geld lenen bij liefhebbende mensen. Maar ik zie alles nog steeds erg positief en ben zooooooooooooooooo blij dat ik de stap heb genomen. Alles in mijn leven krijgt nu kleur en ik kan voor het eerst zeggen dat ik mijn leven mooi vind. Geen rare dingen meer die ik het hoofd niet kan bieden. Nee, alles is goed nu. Ik heb rust, liefde, warmte, etc. Geen negativiteit meer voor mij. Natuurlijk heb ik nog niet alles verwerkt en denk ik ook dat er nog heel veel boven zal komen, maar de grootste stap is gezet en het kan nooit meer zo erg worden als het was. Ik kan alleen nog maar stappen vooruit zetten. Heerlijk!
Oké, oké, mijn vakantie lijkt nu wel heel erg lang te hebben geduurd, maar ik ben weer terug bij mijn log. Nou ja, niet meer zo intensief als voorheen, moet ik alvast waarschuwen. Ik heb nl geen toegang meer tot internet thuis en zit ook niet meer op een leuke stageplek waar ik lekker heel de dag op het internet kan surfen en met jullie mijn belevenissen kan delen.
Ik heb de stap eindelijk genomen: ik woon op mezelf! Ik heb een eigen woonkamer en slaapkamer en moet de keuken, douche en het toilet delen met twee andere huisgenoten. Erg gezellige meiden en ben helemaal gelukkig nu. Mijn eigen plekje. Doen en laten wat ik wil, niemand die aan mijn kop komt zeiken op de meest vreselijke momenten, en zo kan ik nog wel even een uur doorgaan met alles waar ik nu vanaf ben. Ik zou bijna zeggen dat ik me bevrijd voel. Misschien is dat ergens ook wel zo. Eindelijk kies ik echt helemaal voor mezelf en is er niemand meer in mijn omgeving die mij kapot probeert te maken. Ik voel me zoooooooo goed!!!!!
Laatste dag
Vandaag is het dan mijn laatste dag hier bij Playboy. Raar hoor. Gisteren heb ik al van een paar mensen hier afscheid genomen, maar nu voelt het pas als definitief afscheid. Als ik mij la opentrek, kan ik alleen maar diep zuchten want ik zie het niet zitten om dat allemaal uit te zoeken en het belangrijkste mee te nemen. Maar het moet. Het bureau moet klaarstaan voor de volgende stagiaire als ik hier vanmiddag de deur uitstap. Ik vind het jammer dat ik hier wegga, maar aan de andere kant zitten er ook voordelen aan. Geen heen en weer gereis meer waar ik zo moe van werd, ik houd dit gereis niet langer dan nog drie maanden maximaal vol. En: ik ga zondag op vakantie!!!!! Wat ben ik daar aan toe zeg. Maar misschien mag ik wel een paar keer terugkomen om een paar dingen voor ze te doen...
Ontsnappen "Ik heb het recht te weten wat er met je hand is, want ik ben je moeder." Ze zit op de rand van mijn bed en wil weten waarom ik zo moest huilen vandaag. Maar ik wil er niet over praten, niet met haar. Ik voel me dom en lelijk. Ik voel me een mislukkeling, heb het gevoel dat ik niks alleen kan. Ik ben nu net 23 en kruip langzaam uit een dal dat met ups en downs 22 jaar heeft geduurd. Altijd hebben ze mij en gevoel gegeven dat ik niks kon. Nu weet ik dat eindelijk, maar hoe kan ik dat zeggen terwijl ik nog met ze onder één dak woon? Ik wil ontsnappen aan het juk van mijn moeder. Ik wil weg. Ik wil mezelf zijn en geaccepteerd worden zoals ik ben. Maar nog boven dat alles wil ik dat ze één keer tegen me zou zeggen dat ze trots op me is.
Ontsnappen "Ik heb het recht te weten wat er met je hand is, want ik ben je moeder." Ze zit op de rand van mijn bed en wil weten waarom ik zo moest huilen vandaag. Maar ik wil er niet over praten, niet met haar. Ik voel me dom en lelijk. Ik voel me een mislukkeling, heb het gevoel dat ik niks alleen kan. Ik ben nu net 23 en kruip langzaam uit een dal dat met ups en downs 22 jaar heeft geduurd. Altijd hebben ze mij en gevoel gegeven dat ik niks kon. Nu weet ik dat eindelijk, maar hoe kan ik dat zeggen terwijl ik nog met ze onder één dak woon? Ik wil ontsnappen aan het juk van mijn moeder. Ik wil weg. Ik wil mezelf zijn en geaccepteerd worden zoals ik ben. Maar nog boven dat alles wil ik dat ze één keer tegen me zou zeggen dat ze trots op me is.
Drukke leegte Soms vraag ik me af of ik net als hem een stuk van mijn verleden op mijn log moet zetten. Misschien lucht het op. Maar misschien vinden de lezers dat ik me aanstel, zoals zoveel mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen en nog steeds, ongewenst, om mij heen heb. Ergens voel ik me leeg, heel erg leeg. Maar mijn hoofd loopt over van alle emoties die boven komen borrelen. Ik voel me in het nauw gedreven en heb het gevoel dat ik geen kant op kan momenteel. Ik weet dat het langzaam beter wordt en ik nu al stukken sterker en beter ben dan voorheen. Maar toch heb ik nog veel pijn en verdriet in me zitten.
